FAQ
Dzieci stosujące żywienie dojelitowe zazwyczaj normalnie wracają do szkoły. Należy uprzedzić grono pedagogiczne, że dziecko będzie potrzebowało żywienia podczas pobytu w szkole. Nauczyciele będą prawdopodobnie potrzebowali niezbędnych informacji dotyczących żywienia. Jeżeli Twoje dziecko będzie potrzebowało żywienia w godzinach szkolnych, możliwe, że będzie to wymagało asysty szkolonej pielęgniarki lub opiekuna. Można również zorganizować specjalne szkolenie, w tym celu skonsultuj się z Twoim zespołem medycznym z poradni żywieniowej.
Niedożywienie może rozwinąć się, jeśli przez dłuższy czas dziecko nie jest w stanie spożywać pełnowartościowych posiłków i w związku z tym nie pokrywa zapotrzebowania na niezbędne składniki pokarmowe. Może być to spowodowane m.in. częstymi infekcjami przebiegającymi z gorączką i/lub bólem gardła, chorobą przewlekłą wywołującą brak apetytu, a także biegunkami czy wymiotami.
Podstawą diety dziecka przy anginie powinny być posiłki, które są miękkie i łatwe do przełykania. Najlepiej, by miały konsystencję papkowatą lub płynną. Lepiej unikać gorących dań, zamiast tego wybierać lekko ciepłe, letnie lub zimne. Zaleca się unikać potraw, które są kwaśne lub pikantne. Sprawdzą się np. koktajle mleczno-owocowe, zupy (niegorące), musy owocowe z jogurtem lub serkiem homogenizowanym, kasza manna na mleku z owocami, owsianka, risotto (lekko przestudzone).
Warto skoncentrować się na oferowaniu dziecku zbilansowanych, odżywczych posiłków. Nie podawaj dziecku suplementów diety bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem. Dotyczy to również preparatów „naturalnych”, np. na bazie ziół. Pamiętaj, że mogą one wchodzić w interakcje z niektórymi lekami. Jeśli u dziecka zauważasz przedłużający się brak apetytu, wsparciem organizmu w zapobieganiu niedożywieniu i związanemu z tym osłabieniu organizmu może być stosowanie doustnych preparatów odżywczych, takich jak NutriKid.
W takim przypadku oferuj dziecku mniejsze porcje jedzenia, ale częściej. Jeśli nie chce jeść pełnych posiłków, zadbaj o to, by otrzymywało przynajmniej odżywcze przekąski, zawierające m.in. źródła białka. Nie zmuszaj go nigdy do jedzenia. Jeśli brak apetytu u dziecka utrzymuje się nadal po 1-2 tygodniach od ustąpienia objawów choroby, skonsultuj się z lekarzem. Możesz zapytać go o to, czy w przypadku Twojego dziecka odpowiednim rozwiązaniem jest uzupełnienie diety przy wykorzystaniu doustnych preparatów odżywczych.
W takiej sytuacji trzeba zwrócić uwagę przede wszystkim na to, czy dziecko otrzymuje wystarczającą ilość płynów. Odwodnienie u malucha może postępować szybko i wymagać pilnej interwencji medycznej. Jeśli dziecko okresowo je trochę mniej niż zwykle, ale rozwija się prawidłowo, nie trzeba się niepokoić. Po prostu kontynuuj podawanie małych porcji różnorodnych posiłków 5-6 razy dziennie, nie zmuszając przy tym do jedzenia. Jeśli dziecko przez dłuższy czas je bardzo mało lub nie chce spożywać całych grup produktów, dobrym pomysłem jest skonsultowanie się z pediatrą.
Tak, przejściowy brak apetytu po zakończeniu antybiotykoterapii (a także w czasie jej trwania), zdarza się często. Może być on wynikiem samej infekcji, która wymaga stosowania antybiotyku, a także ewentualnych skutków ubocznych stosowania tych środków (należą do nich m.in. ból brzucha i biegunka).
Tak, brak apetytu utrzymujący się przez kilka dni po grypie jest częstym zjawiskiem. Jeśli jednak po tygodniu od ustąpienia głównych objawów choroby dziecko nadal nie spożywa pełnowartościowych posiłków w zwyczajowej ilości, zgłoś się z nim do lekarza.
Nie zaleca się rutynowego stosowania suplementów diety na pobudzenie apetytu podczas antybiotykoterapii, szczególnie bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem. Mogą one zawierać składniki (np. niektóre wyciągi roślinne), które wchodzą w interakcje z lekami.
Tak, zbilansowana dieta pokrywająca zapotrzebowanie dziecka na energię i składniki pokarmowe potrzebne do rozwoju (m.in. białko, wapń, witaminę D) jest jednym z warunków odpowiednich przyrostów wysokości ciała. Sposób żywienia odpowiadający potrzebom organizmu nie gwarantuje jednak, że wzrost będzie zwiększał się w prawidłowym tempie. Zaburzenia wzrastania mogą rozwijać się np. w związku z zaburzeniami hormonalnymi.
Tak, u dziecka z prawidłową masą ciała możemy mieć do czynienia z tzw. niedożywieniem jakościowym. Oznacza to, że organizm otrzymuje wystarczającą ilość energii (kilokalorii), ale zbyt małą ilość co najmniej jednego niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania organizmu składnika odżywczego, np. żelaza, witaminy D, czy wapnia. Jeśli podejrzewasz, że Twoje dziecko może być niedożywione, zgłoś się do lekarza – nawet jeśli jego masa ciała jest prawidłowa.
Tak, wzrost temperatury ciała zwiększa zapotrzebowanie dziecka na energię. Podwyższenie temperatury ciała o 1°C powoduje wzrost przemiany materii o 12%. Dla przykładu gorączka u dziecka wynosząca 38, 6°C wiąże się ze zwiększeniem zapotrzebowania kalorycznego o średnio 384 kcal na dobę (w zależności od wieku i masy ciała).
Nie, wysoka temperatura ciała po szczepieniu nie musi być powodem wprowadzania zmian w diecie dziecka. Pamiętaj przede wszystkim o tym, że musi ono pić dużo płynów. Staraj się podawać dziecku zbilansowane, odżywcze posiłki i pozwolić mu decydować, jak duże porcje spożyje. To normalne, jeśli ma osłabiony apetyt, jednak w tej sytuacji ochota na jedzenie wraca zwykle do normy w ciągu 1-3 dni.
Tak. Sen wpływa na regulację wydzielania hormonu wzrostu, który pobudza wzrost kości i tkanek, a więc ma znaczenie dla zwiększenia się wysokości ciała dziecka. Długofalowe problemy ze snem mogą zaburzać wydzielanie tego hormonu.
Tak, jeśli dziecko przez długi czas je bardzo wybiórczo lub zbyt mało w stosunku do potrzeb organizmu, zwiększa się u niego ryzyko niedożywienia. Nie u każdego niejadka występują jednak problemy ze stanem odżywienia. Brak przyrostów masy ciała lub utrata wagi, szybkie męczenie się, czy częste infekcje to objawy, które warto skonsultować z lekarzem w kontekście problemów z jedzeniem u dziecka.
Nie, szczupła budowa ciała dziecka nie jest jednoznaczna z niedożywieniem. Może być to prawidłowy stan, wynikający np. z uwarunkowań genetycznych. Ważna jest całościowa ocena stanu odżywienia dziecka, obejmująca m.in. dynamikę przyrostów masy i wysokości ciała, określaną na przestrzeni czasu z wykorzystaniem oznaczeń kanałów siatki centylowej.
Tak, w niektórych przypadkach probiotyki mogą pomóc przeciwdziałać brakowi apetytu wynikającemu z antybiotykoterapii. Ich stosowanie ma za zadanie odbudować mikroflorę jelitową i zapobiegać niekorzystnym zmianom spowodowanym przez leki. Zmniejszają również ryzyko wystąpienia skutków ubocznych leczenia antybiotykami, takich jak biegunka. Pamiętaj, że preparaty probiotyczne powinny zostać dobrane przez lekarza – przyjmowanie odpowiednich szczepów ma znaczenie dla uzyskania odpowiednich efektów.
Przyjmowanie probiotyków bywa zalecane w okresie rekonwalescencji, np. w celu odbudowy mikroflory jelitowej po antybiotykoterapii. Warto zapytać lekarza o zasadność ich stosowania w danym przypadku oraz poprosić o ewentualny dobór odpowiednich preparatów, zawierających szczepy o potwierdzonej skuteczności w konkretnej sytuacji klinicznej.
Nie jest to rutynowo zalecane przy braku apetytu u dziecka. Nie należy stosować żadnych suplementów wzmagających apetyt bez konsultacji z lekarzem. Utrata łaknienia u dziecka, szczególnie trwająca dłużej niż tydzień, powinna skłonić do wizyty u pediatry i poszukiwania przyczyn tego stanu.
Nie, zmuszanie dziecka do jedzenia w czasie choroby nie jest wskazane. Nacisk ze strony rodziców czy opiekunów często wywołuje dodatkową niechęć do spożywania posiłków. Lepszym rozwiązaniem jest częste oferowanie niewielkich porcji jedzenia i akceptowanie, jeśli dziecko w danym momencie nie chce ich spożyć. W czasie choroby warto zachować większą elastyczność, jeśli chodzi o podawanie dziecku dań czy produktów, na które akurat ma ochotę.
Warto zgłosić się do pediatry przede wszystkim w sytuacjach, gdy zauważasz, że:
- Dziecko traci na wadze,
- W okresie kilku miesięcy nie zwiększa się jego masa ani wysokość ciała,
- Apetyt dziecka wyraźnie się zmniejszył, a brak łaknienia utrzymuje się dłużej niż tydzień,
- U dziecka występują przewlekłe biegunki, wymioty lub bóle brzucha,
- Dziecko jest osłabione, nie ma energii, często choruje.
Pamiętaj, że jeśli niepokoi Cię stan odżywienia dziecka, nie musisz czekać na występowanie konkretnych objawów, by umówić wizytę u pediatry, który może rozwiać Twoje wątpliwości.
Standardowe tempo wzrastania jest zależne od wieku i wynosi:
- 10-14 cm w 2. roku życia,
- 8 cm rocznie u dziecka w wieku 2-3 lata,
- 7 cm rocznie u dziecka w wieku 3-5 lat,
- 5-6 cm rocznie w wieku od 5 lat do okresu dojrzewania,
- 8-12 cm rocznie w przypadku dziewczynek w wieku dojrzewania,
- 10-14 cm rocznie w przypadku chłopców w wieku dojrzewania.
Apetyt zwykle powraca w ciągu około tygodnia od ustąpienia objawów choroby. Czas powrotu do normalnego spożywania posiłków przez dziecko zależy w dużej mierze od ogólnego stanu zdrowia oraz ewentualnego wystąpienia skutków ubocznych leczenia, np. biegunki poantybiotykowej.
Wysokość ciała należy sprawdzać i nanosić na siatki centylowe przynajmniej raz na 6 miesięcy w przypadku dzieci w wieku od 1 do 3 lat i minimum raz na rok w przypadku starszych dzieci. U dzieci z rozpoznanymi zaburzeniami wzrastania oceny dokonuje się zwykle częściej, zgodnie z indywidualnymi zaleceniami lekarza.
Głównym wyznacznikiem tego, czy dziecko je wystarczająco, by zaspokoić potrzeby organizmu, są prawidłowe przyrosty masy i wysokości ciała, oceniane na siatkach centylowych. Jeśli po chorobie chudnie, jest to sygnał, że je za mało i może potrzebować modyfikacji diety, a czasem również wsparcia żywieniowego.
Podawaj dziecku małe porcje lubianych przez nie potraw. Zbyt dużo jedzenia na talerzu może zniechęcać do spożycia posiłku. Nigdy nie zmuszaj ani nawet nie nakłaniaj dziecka do jedzenia – spokojnie akceptuj, jeśli w danym czasie nie chce spożyć potrawy albo je tylko kilka kęsów. Po prostu po około 2 godzinach zaproponuj kolejny posiłek.
Jeśli brak apetytu u dziecka prowadzi do ograniczenia ilości spożywanego jedzenia poniżej zapotrzebowania, konsekwencjami mogą być m.in. zmęczenie i brak energii, zwiększone ryzyko odwodnienia, a także osłabienie organizmu i wydłużony czas rekonwalescencji po chorobie. Przedłużający się brak apetytu może prowadzić do utraty masy ciała, a także zaburzeń wzrastania i problemów rozwojowych u dziecka.
Pilnej konsultacji lekarskiej wymagają przede wszystkim ostre objawy (takie jak silny ból brzucha, nasilone wymioty lub biegunka, znaczne wzdęcie brzucha), a także symptomy wskazujące na odwodnienie organizmu (należą do nich m.in. zmniejszenie ilości oddawanego moczu, ciemny mocz, suchość błon śluzowych, wzrost tętna, osłabienie, zmęczenie, apatia). Skonsultuj się z lekarzem, jeśli u dziecka występują jakiekolwiek objawy, które wzbudzają Twój niepokój.
Kiedy dziecko choruje najlepiej postawić na produkty, które nie obciążają nadmiernie przewodu pokarmowego, a przy tym są dobrze tolerowane. Przykładami mogą być np. risotto z chudym mięsem i startą cukinią, naleśniki z twarożkiem, gotowane jajko z jasnym pieczywem i pomidorem bez skórki, kasza manna na mleku z musem owocowym. Dobrze sprawdzają się posiłki i przekąski w formie płynnej, np. zupy czy koktajle mleczno-owocowe.
Przykładem żywności, która zwykle jest łatwo akceptowana nawet przy braku apetytu są preparaty odżywcze Nutrikid, dostępne w różnych smakach, m.in. truskawkowym i czekoladowym. Stanowią wsparcie w odżywieniu organizmu dziecka w czasie choroby. Należy je spożywać pod kontrolą lekarza.
Zgłoś się do pediatry, jeśli brak apetytu utrzymuje się powyżej tygodnia po ustąpieniu objawów choroby leczonej antybiotykami. Jest to ważne, szczególnie jeśli dziecko nadal nie spożywa pełnych posiłków w wystarczającej ilości oraz zauważasz u niego spadek masy ciała.
Skonsultuj się z lekarzem zawsze w sytuacji, gdy niepokoi Cię stan dziecka podczas choroby. Przykładami sytuacji, które stanowią wskazania do pilnej wizyty u pediatry, są:
- Każdy przypadek gorączki u dziecka w wieku do 3. miesięcy,
- Gorączka 39° C lub powyżej, która trwa więcej niż 1-2 dni u dziecka, które jest w wieku od 3 miesięcy do 3 lat,
- Gorączka 39°C lub powyżej u dziecka w wieku od 3 miesięcy do 3 lat, która nie współwystępuje z typowymi objawami infekcji dróg oddechowych,
- Gorączka trwająca powyżej 5 dni u dziecka powyżej 3 lat,
- Apatia,
- Trudności w oddychaniu,
- Nieustający płacz u małego dziecka,
- Bóle głowy, sztywność karku, dezorientacja lub połączenie tych objawów.
Bardzo często wynika to z nawyków żywieniowych, takich jak jedzenie dużej ilości przekąsek w ciągu dnia, czy podawanie soków, napojów lub mleka do picia zamiast wody. Czasami niechęć do jedzenia wynika ze zmuszania do spożycia posiłków lub stresu związanego z innymi czynnikami. Zdarza się, że brak apetytu wynika z dolegliwości lub choroby.
Wartości temperatury ciała, od których rozpoznaje się gorączkę, zależą od miejsca wykonania pomiaru i wynoszą:
- Co najmniej 38°C przy pomiarze w odbycie,
- Co najmniej 37,6°C przy pomiarze w ustach,
- Co najmniej 37,4°C przy pomiarze pod pachą,
- Co najmniej 37,6°C przy pomiarze w uchu (na błonie bębenkowej).
Produktu Nutridrink Skin Repair nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 3 lat. Stosować ostrożnie u dzieci i młodzieży w wieku 3-17 lat.
Tak, Nutridrink może być podawany dzieciom powyżej 3. roku życia. U dzieci w wieku 3-6 lat powinien być stosowany wyłącznie jako uzupełnienie diety. Pla dzieci poniżej 3. roku życia proponujemy produkt NutriKid Multi Fibre.
Tak, produktem z rodziny Nutridrinków, który można stosować u dzieci od 1 roku życia jest NutriKid Multi Fibre. Jest to odżywczo kompletna, wysokoenergetyczna, wzbogacona w błonnik, gotowa do spożycia płynna dieta w butelce o pojemności 200 ml przeznaczona specjalnie dla dzieci powyżej 1. roku życia. NutriKid Multi Fibre zostało opracowane aby sprostać specjalnym wymaganiom dzieci wymagającym doustnego wsparcia żywieniowego, także w chorobie onkologicznej.
Dzieci, które stosują żywienie dojelitowe i nie mogą jeść, często stają się nerwowe, zaniepokojone i drażnią je wszelkie czynności związane z ustami, np. czyszczenie zębów. Należy starać się oswajać dziecko z tymi czynnościami. Jest na to kilka sposobów, by to zrobić. Logopeda doradzi, jak to robić i da Ci niezbędne wskazówki, np.:
- zachęcaj dziecko do wkładania do ust gryzaków i odpowiednich grzechotek;
- dotykaj delikatnie okolic ust dziecka;
- inicjuj zabawy związane z ustami, np. przesyłanie buziaków lub imitowanie jazdy konnej;
- baw się jedzeniem;
- zapoznawaj dziecko z zapachami;
- proponuj dziecku próbowanie różnych smaków. Twój zespół medyczny podpowie, czy w przypadku Twojego dziecka jest to możliwe. Jeśli tak, dawaj mu do spróbowania różnych smaków podczas karmienia. To pomoże łączyć smaki z uczuciem zaspokajania głodu;
- angażuj dziecko w spożywanie posiłków w gronie rodzinnym.
